Hier weer een update van mijn leventje in Namibie. Nog even, en ik kom niet meer terug

Want het relaxte leven bevalt heel goed. Nu begrijp ik ook waarom al die mensen er hier zo jong uitzien...

Donderdagavond hebben we hier een bbq gehouden in de yard. Op dat moment waren er 11 finse mensen en 1 dutch midwife

Het was erg gezellig! Het wordt hier om 18u al pikdonker, dus een vuurtje was niet overbodig. Op dit moment zijn al de ‘oudere' finse lui vertrokken en zijn alleen Jukka, Erkko en Jonas nog over op dit terrein. Dus nu kunnen we een wekelijkse bbq gaan houden.

Ik begin het nu wel te merken dat het hier langzaamaan winter gaat worden. Zo ongeveer elke morgen gaan we joggen om 6 (!) uur. Daarna douchen en naar het ziekenhuis lopen, dat is een heerlijk begin van de is het hier nu wat frisser en overdag waait de wind wat meer. Maar de zon schijnt nog steeds super! Afgelopen zaterdag ben ik aardig verbrand in de zon, je merkt er niet zoveel van als het waait. Dus weer extra oppassen nu.

Vrijdag heb ik een taxi geregeld om zaterdag een dagje weg te gaan. Gewoon aan de kant van de weg gaan staan en je hand opsteken, dan staat er binnen 5 minuten een taxi voor je neus. Als je gewoon naar het ziekenhuis loopt, komen er allemaal toeterende auto's voorbij: die hebben nog een plekje vrij in de taxi. Maar die ruim 10 minuten kan ik ook zelf nog wel lopen. Ook als je de poort van het ziekenhuis uitloopt: meme, you want a taxi? Will you go to Ondangwa? Shoprite? No, no, I only go to Oniipa, just walking... Zaterdag ben ik dus een dagje naar de Ruacanafalls geweest, in het noorden van Namibie. Het was maar goed dat ik zelf de GPS had meegenomen, want op een gegeven moment wist de taxichauffeur niet waar we moesten zijn... Het was ruim 2 uur rijden en om kwart voor 10 kwamen we aan. Het is lekkerder om vroeg in de morgen te rijden, dan is het nog niet zo warm (ik ga zowaar nog op m'n vader lijken, met het vroege opstaan....). De falls waren echt prachtig! Nu zo ongeveer op z'n mooist, aan het einde van het regenseizoen. Als het droog staat, zal het er wat minder imposant uitzien. Met een smalle trap kon je helemaal naar beneden, alleen was het daar nogal nat... Ook nog even een stukje Angola ingeweest

De driver hadden we de hele dag tot onze beschikking en Nikki vond het ook leuk. Daarna zijn we naar een lodge in Ruacana gegaan, om te lunchen. Voor 8,50 euro heb je dus een bord vol met vlees, patat en rauwkost... En voor 75 eurocent een blikje cola aan tafel. En inclusief de prijs mag je ook gelijk zwemmen. Dus dat lieten we ons geen 2 keer zeggen. Lekker even afkoelen. Op de terugweg zijn we langs een hele grote boom gereden, waarin een kapelletje zat van een ongeveer 2,5 meter doorsnede. Ongelooflijk, zo'n grote boom. Na de boodschappen werden we om kwart over 6 weer voor de deur afgezet, dus precies 12 uur onderweg geweest. Ik kwam er nu ook achter waarom ik zo vaak m'n oren voel, want ik zag op de GPS dat ik hier op 1100 meter hoogte zit. Dat had ik weer niet verwacht... Ook weet ik nu dat het naar de supermarkt 10 km is, en dan te bedenken dat je daar 60 eurocent enkele reis voor betaald. Sommige dingen zijn heel goedkoop, andere dingen weer duur (zoals groenten enzo). Maar tot nu toe ben ik nog steeds gezond gelukkig.

Zondagmiddag naar een heel oud kerkje geweest in Olukonda, 10 km verderop. Daar is de finse missie begonnen. De finse missie is een samenwerkingsverband tussen de kerk in finland en hier, zij ondersteunen bijvoorbeeld ook het ziekenhuis. In het verleden hebben hier veel finse mensen gewoond en gewerkt voor missie, vandaar dat vaak de eerste vraag aan mij is: kom je ook uit finland? (de 2^e vraag: ben je getrouwd? 3^e vraag: heb je kinderen? 4^e vraag: waarom niet? 5^e vraag: en wanneer komen er kinderen? Hoezo nieuwsgierig....) 2 oudere mensen uit Finland wilden hun huwelijk in laten zegenen in dat kerkje, ze waren in Finland al officieel getrouwd. Was ook wel weer mooi om mee te maken, als was het in een half uurtje gepiept. Daarna met elkaar gegeten in een restaurantje, waar ze ook traditional food hadden. Dus gelijk even wat dingen geprobeerd. Mahango (dat is stijve meel pudding) smaakt zoet en zuur tegelijk. Is niet heel vies, ook niet erg lekker. Ik kan me voorstellen dat het lekker is als je honger hebt, want het valt als een blok in je maag. De bonen (je pelt ze uit een hulse) smaken ongeveer als de Nederlandse witte bonen. Niet verkeerd, maar m'n buik kon er niet zo goed tegen. De wormen... Ja, ook die heb ik geprobeerd. Gelukkig waren ze dood, al zag je al de pootjes nog wel zitten. Die zijn geroosterd. Het smaakte pittig en vooral droog en hard. Ik vond het niet echt lekker om door te slikken, maar misschien had ik het niet lang genoeg gekauwd. Laten we het erop houden dat 1x proeven genoeg was...

Deze week weer in de labourroom geweest. Maandag heb ik een presentatie gehouden over het wel of niet zetten van een episiotomie (inknippen). Dat wordt hier bij de eerst bevalling in 86% gedaan! Het is handig dat ze hier alles goed registreren, ik kon het gewoon natellen. De opkomst was opvallen: een stuk of 20 studenten en 3 dokters. De nurses waren in geen velden of wegen te bekennen... Het was erg goed om na de presentatie met elkaar te discusieren. Je merkt dat het er met de paplepel ingegoten wordt (op school en door de oudere nurses): vrouwen zijn niet cooperatief, ze hebben het nodig, ze persen te lang, het rekt niet mee, het voorkomt een 3^e graads ruptuur, enz. Het was erg goed om te vertellen dat het belangrijk is om contact te maken, uitleg te geven aan de vrouw over wat ze moet doen en wat ze kan verwachten. De vrouwen komen hier totaal alleen en hebben van niemand ondersteuning, ik kan me voorstellen dat als er dan tegen je geschreeuwd wordt dat je niet echt cooperatief bent. Verder is er een nieuw boek in het leven geroepen: beschrijf de indicatie van de episiotomie. Ik denk niet dat het boek zelf heel belangrijk is, maar vooral het nadenken erover: waarom pas ik deze interventie toe? Vandaag heeft een student al 1 vrouw een knip bespaard, dus de vlag kan uit! En ja, ze had ook nog een gaaf perineum. Ik heb haar natuurlijk uitgebreid gecomplimenteerd. Ik verwacht echt niet dat er een hele ommekeer zal komen, maar als ze zich er maar een beetje meer van bewust zijn (zoals vandaag) dan ben ik al een gelukkig mens. Ook nadat ik een nurse had uitgelegd waarom de knip echt te vroeg gezet was, had ik het gevoel dat ze me wel begreep.

Verder komen hier trouwens regelmatig tienerzwangerschappen voor. Vanmiddag een meisje van 16 jaar begeleid. Het is wel apart om te merken dat vrouwen hier bijna allemaal single zijn (en dan wel 4 kinderen krijgen van 4 verschillende mannen bijvoorbeeld....). Ook het HIV waard rond onder sommige vrouwen, ook jonge meisjes van 20 jaar. Ongelooflijk.

20 mei is het hier nationale HIV testing day. Iedereen kan zich dan gratis laten testen. Ik heb me aangemeld om te gaan helpen, lijkt me leuk! En ook even een dagje wat anders voor de afwisseling. Morgen ga ik een traditional birth attendant bezoeken. Zij woont ongeveer 15 km. verderop. De vrouwen die hier in de omgeving thuis bevallen, zijn zeldzaam. Ik geloof ook echt dat het misschien wel veiliger is om in het ziekenhuis te bevallen, want soms zijn de afstanden echt te lang om lopend te overbruggen (en je moet maar geluk hebben als je een ezel hebt). Ezels lopen hier trouwens gewoon over de weg te sjokken waar je 100 km per uur mag rijden. Ook geiten. En ja, ook mensen steken hier sjokkend de straat over.

Dit was het weer even voor deze keer. Ik geniet erg van alle reacties en mailtjes, leuk! Op 26 mei hoopt Rob hier te komen, nu maar hopen dat ‘ das Aschemonster' dan weer even uit de lucht verdwenen is.

Voor iedereen die op school de proeve heeft deze week: succes!