Vrijdagmorgen stond ik om 8 uur bij Katatura, de plaats waar de busjes vandaan vertrekken. Een hele belevenis: allemaal black men die op je afrennen om je in hun busje te krijgen. Sommige mannen lopen met een schriftje rond en schrijven iedereen op, totdat ie vol is. Voor 180 namibian dollar (18 euro) mocht ik samen met mijn bagage mee. Om half 10 was ie eindelijk vol. Naar mijn idee al eerder, want aan het eind worden er opeens nog 4 mensen bij gepropt en zit je met zo'n 30 personen in de bus met daarachter een kar met bagage. Voordat ik die bus in ging, kwamen er allemaal van die jongetjes op je af die van alles aan je willen slijten: horloges, riemen, zonnebrillen, enz enz. Maar ik had niks nodig ;-)

Een samenvatting van de reis: keiharde afrikaanse muziek (ik ben er nog doof van), m'n knieen pasten niet tussen de banken, erg krap, 1 tussenstop om 13.00 met een megavolle blaas.... Uiteindelijk was ik om 16.30 u bji het ziekenhuis. 670 km van Windhoek. Soms reed dat busje zo hard, dat ik er maar niet aan moest denken dat we uit de bocht konden vliegen... Oke, maar ik ben dus heelhuids aangekomen. Onderweg heb ik gezien: koeien (ook met dezelfde kleuren als in NL), stieren, ezels, geiten, en inderdaad van die echte afrikaanse hutjes.

Ik werd ontvangen door dr. Vera Petrova. Ik moest nog wachten tot ze klaar was met de laatste patienten. Daarna mee gegaan naar haar huis. Ik mag hier de eerste dagen sowieso blijven, totdat haar man terug is van vakantie (en ik weet niet wanneer dat is) en dat is prima. Eenvoudig huis met golfplaten dak, dat 's morgens als het warm wordt gaat tikken ;-) We eten samen, dus dat is erg gezellig.

Zaterdag was ik hier alleen,dat was wel een beetje saai. Er is hier echt helemaal niks te doen in de omgeving. Heb wat rondgelopen op het ziekenhuisterrein en met wat mensen een praatje gemaakt (die vinden het erg interessant om een blanke te zien). Maar dan wil je ook wel weer snel naar binnen, want het is buiten echt snik en snik heet. Ik weet niet hoeveel graden, maar het is binnen 28 graden en dat voelt over het algemeen aardig goed.

Vandaag ben ik naar de kerk hier op het ziekenhuisterrein geweest. Was mooi om mee te maken. Begon om 9 uur, maar ik was al ruim voor tijd wakker (maar dat komt omdat ik ook om een uur of half 10 in bed lig...) Was erg mooi om mee te maken, bijzonder dat er 8000 km van huis ook christenen wonen. Ik kon maar een deel volgen, want af en toe werd het vertaald in het engels, maar dat was oke. Aan het einde moest ik me introduceren en toen ging iedereen klappen en zwaaien ;-) Erg hartelijk! Het duurde anderhalf uur, maar de tijd was zo voorbij. Voorin de kerk zaten 2 meisje en een jongetje echt heel lief mee te lezen in hun bijbel. Waren zonder ouders. Was erg mooi om te zien. Heb er geen foto van gemaakt, vond ik niet echt netjes. Dus heb er maar naar gekeken ;-)

Wat eet ik verder: game (dat is vlees van wild...) vandaag een kippenvleugel (en zelf schoongemaakt...omdat Rob er niet is), verder tomaat, vandaag rode bieten, mango, en ik hoop dat ik wat weerstand opbouw want soms moet je niet alles zien en weten. Er stond vrijdag mango op het aanrecht met allemaal maden. Dan vergaat de lust je toch om er ooit nog van te eten. Verder ben ik hier al heeeel veel vieze en enge beesten tegengekomen, wie weet kom ik daar ook nog overheen. Moet me soms wel een beetje vermannen ;-)

Vera heeft vandaag van alles en nog wat over het ziekenhuis verteld. Dat ze werken met partogrammen (maar als een partogram vol is, plakken ze er gewoon een nieuwe aanvast...) regelmatig delay doordat er weinig tijd is en veel bevallingen. Verder wordt de reanimatieapparatuur zelden gecheck en grijp je met een reanimatie dus mis, met alle gevolgen van dien. Ik ga morgen begin bij antenatal care (dus zorg voor zwangeren). Dat is volgens Vera goed om mee te beginnen. Kan ik eerst wat kennis maken met het systeem hier. Ze vertelde bijvoorbeeld dat bij het uitwendig onderzoek in eerste instantie uitgegaan wordt van de laatste menstruatie, maar als dat niet klopt met het uitwendig onderzoek dan verander je gewoon de zwangerschapsduur. En dan krijg je dus te kleine baby's, te grote baby's, of een gemiste tweeling. Ik ga nog niet op de verloskamers beginnen, dat is volgens Vera een beetje te schocking. Ze heeft me al uitgebreid verteld over de gevaren van HIV en scherpe voorwerpen op de labour. Zij raadt me aan om vooral te kijken en een beetje te assisteren, want ze vindt 100 baby's in NL al voldoende, haha.

Ik heb heel veel zin om morgen te beginnen. Heb me te afgelopen dagen helemaal suf geborduurd om de tijd een beetje door te komen ;-) Dus vanaf volgende week meer verhalen over de verloskunde.

Leuk om jullie berichtjes te lezen.

@ tante Maatje: het was erg leuk bij Willem en Ditteke en ze hebben me super op weg geholpen.

@ Hanneke: in het busje zat een meisje, die leek echt op Janna. Eerst had ze heel bijdehand haar (dat dacht ik) maar later had ze een klein kortegeschoren krullenbosje. Wat bleek: ze had een pruikje op, haha. Ik heb een foto van haar zonder pruik, maar ze wilde haar pruikje niet meer op doen. Zelfs niet voor een pepermuntje, ook al vond ze die erg lekker...

@ Ton en Marijke: Gps nog niet aangehad. Als we op vakantie zijn, gaan we vast nog wel een gpsje pakken, is wel het plan! Maar Rob moet ze nog even van internet halen...

@ Lize: Dank je voor je mail, gezellig! Heftig verhaal... Kan me voorstellen dat dat heel Putten bezighoudt! En mail is natuurlijk oke!

@ Danielle: super dat we die interventieopdracht binnen hebben. Hoe staat het ervoor met de afstudeeropdracht? Mail me ff, misschien kan ik as zaterdag wat doen?

@ Rob: Ly!

@ iedereen die ik vergeten ben: tot de volgende keer!