Tja, en dan zit je zomaar weer naast je mannetje op de bank....

Ondertussen weer in NL aangekomen. Het laatste nieuws: vluchthaven tot zondagmiddag 14.00 uur gesperrt... Dus het zal nog even duren voordat ik in Windhoek aankom. Volgens Air Namibia hoef ik er niet op te rekenen dat de vlucht morgenavond gaat, vandaar dat ik weer terug ben. Maar eerst even mijn ervaringen van de afgelopen 30 uur. Het lijkt of ik 3 dagen verder ben. Ik heb ondertussen genoeg inspiratie om 3 kantjes reflectieverslag vol te schrijven over: omgaan met tegenslagen, met veranderingen, hoe blijf ik optimistisch en hoop geeft de burger (of reiziger) moed. En zeg nou zelf, het is wel heel bijzonder als je voor de eerste keer gaat vliegen en dan ook gelijk getuige bent van het Aschemonster!

Met de ICE veilig en wel aangekomen in Frankfurt. Daarna met een shuttlebus naar de luchthaven. Ik vond het daar al bijzonder stil, had veel mensen verwacht. Tegen 17.00 uur ging de incheckbalie van Air Namibia open, met slecht nieuws. Wat lastig was, is dat niemand iets meer weet en de tijden telkens uitgesteld worden.... Bij de balie heb ik mijn naam en telefoonnr op laten schrijven op een lijst, zodat duidelijk is dat ik geweest ben en dat ik gebeld word als de eerste vlucht gaat. Maar dat bellen moet ik eerst zien, dan geloven. Ondertussen was ik NL mensen tegengekomen die ook naar Windhoek wilden, een echtpaar met een zoon en een vriend, die op vakantie gingen naar hun dochter die stage loopt als verpleegkundige in Windhoek. Kortom, genoeg raakvlakken zodat zij zich over mijn ontfermd hebben ;-) De bagage in Frankfurt achtergelaten, waarna we op zoek gingen naar een onderkomen om te slapen. Op dat moment hadden we nog de hoop dat we op zaterdag konden vliegen. 30 km buiten Frankfurt hebben we een gasthof gevonden, in Eppstein (ik moest gelijk denken aan de Epsteinparels bij de baby's ;-) Daar heerlijke deutsche schnitzel gegeten (dat is dus veel en groot) en daarna lekker geslapen. Na vanmorgen een heerlijk ontbijt met duits roerei, lekkere broodjes, enz. voel je je al een heel ander mens (en steeds een beetje meer duits ;-) Tussen de middag zijn we weer naar de luchthaven geweest, waar we hoorden dat het vliegtuig zondagmorgen zeker nog niet zou vliegen. Hierdoor hebben we besloten om terug te gaan naar Nederland. In Hengelo ben ik op de trein gezet en om half 8 vanavond was ik in Amersfoort op het station. Gelijk maar even doorgegaan naar de verjaardag van oma en nu net weer thuis.

En hoe nu verder? Zoals het er nu naar uitziet ga ik morgen nog niet vliegen. Op z'n vroegst maandagavond. Ik kan weer met Henk en Hilde uit Hengelo meerijden naar Frankfurt, dus dat is super! Dit natuurlijk alleen als ik lang genoeg van te voren weet dat het vliegtuig gaat, want ik moet natuurlijk ook nog in Hengelo komen. Alles bij elkaar ben ik dus een hele ervaring rijker, morgen een dagje thuis, is het gek om weer bij Rob te zijn terwijl ik al afscheid voor 6 weken genomen had, en hoop ik heeeeeeel snel in Namibië aan te komen!

De smsjes waren erg leuk om telkens te lezen, bedankt iedereen!

Tot zover de update en ik (of Rob) laat t weten als het aschemonster verdwenen is!